چرا کسب‌وکار محلی‌ات به یک آدرس مستقل در اینترنت نیاز دارد
اینستاگرام برای کسی است که تو را می‌شناسد. این نوشته درباره‌ی آن دسته‌ای است که نمی‌شناسند و همین حالا دنبال کار تو می‌گردند.
یک آزمایش ساده: اسم کسب‌وکارت را در گوگل جست‌وجو کن. بعد کاری را که انجام می‌دهی، به‌همراه اسم محله‌ات جست‌وجو کن. چه می‌بینی؟
برای بسیاری از کسب‌وکارهای محلی، جواب یکی از این دو است: یا هیچ‌چیز، یا یک پیج اینستاگرام که چند صفحه پایین‌تر از آگهی‌ها ظاهر می‌شود.
دو نوع مشتری
مشتری‌های تو دو دسته‌اند و این تفاوت همه‌چیز را عوض می‌کند.
دسته‌ی اول، کسانی که تو را می‌شناسند. از دوستشان شنیده‌اند، یک‌بار از جلوی مغازه‌ات رد شده‌اند، یا قبلاً مشتری‌ات بوده‌اند. برای این‌ها اینستاگرام عالی است. پیجت را دنبال می‌کنند، کارهایت را می‌بینند و وقتی لازم شد پیام می‌دهند.
دسته‌ی دوم، کسانی که نمی‌شناسند. لوله ترکیده، ساعت یازده شب است، و دارند در گوگل می‌نویسند «لوله‌کش فوری» به‌علاوه‌ی اسم محله. این آدم اصلاً نمی‌داند تو وجود داری. اینستاگرام هیچ کمکی نمی‌کند، چون او دنبال پیج نمی‌گردد؛ دنبال جواب می‌گردد.
رشدِ واقعی، یعنی مشتریِ تازه، از دسته‌ی دوم می‌آید؛ اما حضورِ آنلاینِ بسیاری از کسب‌وکارها فقط برای دسته‌ی اول ساخته شده است.
سه مشکلی که پیج اینستاگرام حل نمی‌کند
۱. در نتایج جست‌وجو ضعیف است
گوگل صفحات وب را می‌خواند. پیج اینستاگرام از نظر گوگل تقریباً یک دیوار بسته است؛ نه متنِ قابل‌خواندنِ کافی دارد، نه ساختار مشخص. حتی اگر پیدا شود، اغلب پایین‌تر از صفحه‌های وبِ هم‌موضوعش می‌آید.
۲. مال تو نیست
پیج روی پلتفرمی است که قوانینش را خودش می‌نویسد. محدودیت، قطعی، مسدودشدن، تغییر الگوریتم؛ هیچ‌کدام دست تو نیست. ده سال محتوا می‌سازی و یک صبح ممکن است دسترسی نداشته باشی.
۳. فرستادنی نیست
«آدرس ما کجاست؟» لوکیشن می‌فرستی. «قیمت‌هاتون چنده؟» عکس منو می‌فرستی. «چه کارهایی انجام می‌دی؟» تایپ می‌کنی. هر بار، از اول. یک لینک این هر سه را یک‌جا حل می‌کند و تو فقط یک‌بار می‌فرستی‌اش.
یک صفحه چه فرقی می‌کند
یک صفحه‌ی درست سه کار می‌کند که پیج نمی‌کند:
- قابل خواندن است. گوگل، نقشه و ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند بفهمند تو کی هستی، کجایی، چه‌کار می‌کنی و چه ساعتی بازی.
- قابل اعتماد است. کسی که اسمت را شنیده و سرچ می‌کند، یک صفحه‌ی تمیز می‌بیند، نه خلأ. این تفاوت بین «زنگ می‌زنم» و «بعداً می‌بینم» است.
- قابل فرستادن است. روی کارت ویزیت، در بیوی اینستاگرام، پشت شیشه‌ی مغازه به شکل کیوآر، در امضای پیام‌هایت.
اینستاگرام را کنار نگذار
این نوشته درباره‌ی جایگزین‌کردن نیست. اینستاگرام کاری می‌کند که یک صفحه هرگز نمی‌کند: رابطه می‌سازد و یادآوری می‌کند. صفحه کاری می‌کند که اینستاگرام هرگز نمی‌کند: تو را به کسی می‌رساند که هیچ‌وقت اسمت را نشنیده.
بهترین حالت این است که هر دو را داشته باشی و به هم وصلشان کنی: لینک صفحه در بیو، و لینک اینستاگرام در صفحه.
از کجا شروع کنی
لازم نیست پروژه‌ی بزرگی باشد. یک صفحه‌ی تک‌برگی که این‌ها را داشته باشد، کار خودش را می‌کند (نمونه‌هایش را در بانک مشاغل 118x می‌بینی):
۱. اسم و توضیح یک‌خطیِ کاری که می‌کنی ۲. فهرست خدمات یا محصولات، ترجیحاً با قیمت ۳. آدرس دقیق به‌همراه لینک مسیریاب ۴. ساعات کاری ۵. راه‌های تماس، با دکمه‌هایی که با یک لمس کار کنند ۶. چند عکس واقعی از کار خودت
بقیه‌اش یعنی سئو، سرعت و داده‌ی ساختاریافته، جزئیاتِ فنی است که می‌شود سپردش به کسی که کارش همین است. ولی آن شش مورد بالا، محتوایی است که فقط خودت داری.
قدم بعدی سئوی محلی است؛ کاری که همین صفحه را در نتایج بالاتر می‌برد.
ساختن چنین صفحه‌ای کار یک هفته است، نه یک پروژه‌ی بزرگ. 118x برای کسب‌وکارهای محلی همین یک صفحه را می‌سازد و در گوگل ثبتش می‌کند. پلن‌ها از سیلور شروع می‌شوند. نشانی: 118x.ir